මහා පිපුරුම් වාදයේ සත්‍ය කතාව

විශ්වය බිහි වූයේ ඉතා කුඩා වස්තුවකින් බිත්තර ස්වරූපයෙන් යැයි යන අදහස සදහන් වන ඍග්වේදය, ක්‍රි.පු 12 වන සියවසේ හින්දු ගීතිකා එකතුවකි. කෙසේ වෙතත්, ඇල්බට් අයින්ස්ටයින් 1915 දී ඔහුගේ සාපේක්ෂතාවාදය සමඟ කාලය හා අවකාශය පිළිසිඳ ගැනීමට නව ක්‍රමයක් සපයන තෙක් විශ්වයේ සැබෑ මූලාරම්භය පිළිබඳ විද්‍යාත්මක හෝඩුවාවන් කිහිපයක් තිබුණි. අයින්ස්ටයින්ගේ තීක්ෂ්ණ බුද්ධිය බොහෝ දෙනා විශ්වය කුඩා බෝලයක් ලෙස  පටන් ගත් අදහස නැවත සලකා බැලීමට හේතු විය. බෙල්ජියම් පූජකවරයෙකු වූ ජෝර්ජ් ලෙමාට්‍රේ, 1931 දී කළ යෝජනාව මගින් ඍග්වේදයේ දෝංකාරය ගෙන එනු ඇත.

17 වන ශතවර්ෂයේ ජොහැන්නස් කෙප්ලර්, රාත්‍රී අහස අඳුරු බව නිරීක්ෂණය කරමින්, කාලය හා අවකාශය යන දෙකෙහිම විශ්වය අනන්ත විය නොහැකි බව තර්ක කළේය. එසේ නොවුවහොත් සෑම දිශාවකින්ම බැබළෙන තාරකා මුළු අහසම දීප්තිමත් කරයි. ඔහුගේ තර්කය 1823 දී ජර්මානු තාරකා විද්‍යාඥයකු වන විල්හෙල්ම් ඔල්බර්ස් විසින් නැවත ආරම්භ කරන ලද අතර එය ඔල්බර්ගේ paradox නමින් ප්‍රසිද්ධ විය. මෙම ගැටළුව තිබියදීත්, අයිසැක් නිව්ටන් ප්‍රකාශ කළේ විශ්වය ස්ථිතික බව(විශාල හෝ කුඩා නොවේ) සහ කාලය හා අවකාශය තුළ අනන්තය බවත් , එහි පදාර්ථය විශාල පරිමාණයකින් වැඩි හෝ අඩු ඒකාකාරව බෙදා හරිනු ලැබේ. දහනව වන ශතවර්ෂයේ අවසානයේ ද මෙය තවමත් පවතින මතය වන අතර අයින්ස්ටයින් විසින් මුලින් ම දැරූ මතයත් එයයි.

ඔල්බර්ගේ paradox යනු, විශ්වය අසීමිත නම්, ප්‍රසාරණය නොවන්නේ නම්, සෑම විටම පවතී නම්, සහ සෑම තැනකම දළ වශයෙන් එකම තාරකා ඝනත්වයක් තිබේ නම්, පෘථිවියේ සිට ඕනෑම දෘශ්‍ය රේඛාවක් තාරකාවක මතුපිටින් අවසන් විය යුතුය. රාත්‍රී අහස ඒකාකාරව දීප්තිමත් විය යුතුය, නමුත් මෙය රාත්‍රියේ නිරීක්ෂණය කරන්නට ලැබෙන අන්ධකාරයට පටහැනි වේ.

ආරම්භයේ අතිශයින්ම ඝන ස්කන්ධ හා ශක්තිය සාන්ද්‍රණයකින් ව්‍යාප්ත වන විශ්වයේ ලෙමාට්‍රේගේ ආකෘතිය අද මහා පිපිරුම් න්‍යාය ලෙස හැඳින්වේ. එය ෆ්‍රෙඩ් හොයිල් විසින් මහා පිපිරුම ලෙස නම් කරන ලදී.

                        -C.B. Wickramasekara